Goudhaan tussen de heideplanten.Rekem, 6 februari 2015. Foto: John Wouters

Goudhanen in groep tussen de heideplanten

Goudhanen zijn sterk gebonden aan naaldbomen, in herfst en winter echter wat minder dan in de broedtijd. Dan kunnen ze ook op onverwachte plekken opduiken.

Door: John Wouters

Vandaag 6 februari 2015 had ik een leuke waarneming  van wat ik nog niet eerder zo gezien had. Op de Ziepbeek bij Rekem (België) was langs de heiderand een groep Goudhaantje (32 stuks) voedsel  aan het zoeken. Dat deden ze niet hoog in de bomen maar zeer laag bij de grond,  1 meter hoog in de grove dennen. Maar vele deden dat ook tussen en in de heide planten, dus zowat op de grond.

Zo’n grote groep die ook nog tussen de planten bijna op de grond voedsel zocht, had ik nog niet eerder gezien. Mijn broer Paul  heeft in Zuid-Zweden wel eens gezien dat Goudhaantjes tussen dorre brandnetelstengels voedsel zochten (ik bezit er enkele foto’s van).

Naschrift Fred Hustings
Er zijn twee interessante aspecten aan deze waarneming. Allereerst de groepsgrootte, die voor Goudhanen fors is. Het zal daarbij meespelen dat het op de waarnemingsdag vrij koud was. De groepsgrootte van Goudhanen neemt toe bij lagere temperaturen (o.a. Noors onderzoek en eigen tellingen).
Minstens zo bijzonder is de foerageerplek, laag tussen de heideplanten. We kennen Goudhanen immers vooral als naaldhoutbewoners. Maar foerageren tussen heide blijkt volgens het Handbook of the birds of the Western Palearctic (6), zij het schaars, wel af en toe voor te komen, net als foerageren tussen brandnetelstengels. Goudhanen kunnen ook niet al te kieskeurig zijn. Ze moeten hartje winter bijna 100% van de daglichtperiode besteden aan voedsel zoeken en moeten, om op gewicht te blijven, gemiddeld om de 2.5 seconde een insect vinden.