Wim de Veen op latere leeftijd. Foto Ben de Veen.

Wim de Veen overleden

Op 21 november 2012 overleed Wim de Veen op 90-jarige leeftijd. Een markante Limburgse vogelaar en tevens groot plantenkenner.

Op Vogelinfolimburg schreef Nicole Reneerkens:
“Hij was bij velen bekend als een zeer gedreven Limburgse natuurbeschermer. Dit getuige het feit dat hij houder was van de Zilveren Anjer, de Rector Cremers Penning en de Gouden Lepelaar. Wim ontwikkelde zijn gedegen kennis door zelfstudie. Hij was bekend (zo niet berucht) om zijn uitgebreide kennis van de natuur.  Eenmaal op de praatstoel was er vaak geen houden aan. Menige wildbeheereenheid, terreinbeheerder of groene ambtenaar was niet opgewassen tegen de vasthoudendheid van Wim. Hij gebruikte met veel succes zijn kennis over natuurbeleid, wet- en regelgeving, overal waar hij dit nodig achtte. “

Ikzelf heb vele oude herinneringen aan Wim, in gebieden die van Flevoland tot in de Camargue reiken. Wat me misschien wel het meest is bijgebleven, is de excursie die hij ooit voor de Vogelwacht leidde naar de Mariapeel. Als 16-jarige kende ik de Avifauna van Hens zo’n beetje van buiten. Wim was daarin een van de eerste en meest productieve bronnen van informatie, met name voor de omgeving van Thull-Schinnen. Daar telde jij in de jaren veertig van de 20e eeuw tot 30 territoria Nachtegalen, kom daar nu eens om! Ook was hij een van de eersten die het voorkomen van Waterpiepers langs de Zuid-Limburgse beken aantoonde. Tijdens de excursie, waarop ik mijn eerste Roerdomp en Snor zag, bleek Wim een onstuitbare verteller en een groot kenner van de Peel, maar bovenal een hartstochtelijk natuurbeschermer. Toen hij vertelde dat de Nederlandse overheid het anno 1971 nog bestond om delen van de Peel te laten ontginnen, sprongen de tranen van machteloze woede in zijn ogen.

Fred Hustings